Stijn houdt van het leven en het leven houdt van hem. Hij heeft een eigen zaak, een prachtige dochter en de moosite vrouw van het Westelijk Halfrond. Dat hij af en toe van andere vrouwen geniet hoeft zijn Carmen niet te weten. En bovendien, zijn hart is van Carmen, dus wat maakt het uit. Hij is on top of the World. Hij heeft het gemaakt. Maar dan krijgt Carmen borstkanker. Zijn wereld stort in. Carmen en Stijn komen terecht in een rollercoaster van ziekenhuis in, ziekenhuis uit, chemokuren en bestraling. Maar hij is er voor haar. Altijd. Hoe vreselijk moeilijk dat ook is. Tussen de chemo’s door doen ze of er niks aan de hand is.
Door de bepaald niet vlekkeloze geboorte van Harry jr. schiet Lea, een stralende jonge vrouw in een angstaanjagende psychose. Het gevecht wat volgt, in het gesticht tussen haar ‘mede-gekken’, en eenmaal weer thuis met haar moeder, haar man en het verleden, maakt De Gelukkige Huisvrouw tot een ontroerend, aangrijpend maar vooral ook geestige film over de universele thema´s als geboorte, dood en moederschap.
Lea Meyer is gelukkig: man Harry adoreert haar, brengt het geld met bakken binnen en is, net als Lea zelf, dol op seks. Kortom; Lea’s leven is perfect totdat Harry zegt dat hij een kind wil. De bevalling van Harry Junior is een uitputtingsslag. Lea’s onverslaanbare humor en optimisme leggen het af tegen het natuurgeweld. Terwijl Harry een intens gelukkige vader is, voelt Lea geen enkele band met de baby. Ze krijgt waanvoorstellingen, zakt weg in psychose en wordt verplicht opgenomen. Aanvankelijk steekt ze de draak met de psychiater, de therapie en met ‘de gekken’ om haar heen. Maar gaandeweg ontdekt ze dat haar medepatiënten mensen zijn met hele herkenbare angsten en dat er, onder haar onaflaatbare poging van alles een grap te maken, een hoop onverwerkt verdriet schuilt. Eenmaal thuis lukt het haar niet de draad weer op te pikken; ze past niet meer in haar oude leven en zal moeten afrekenen met het verleden voordat ze Een Gelukkige Huisvrouw kan worden.
The Black Balloon
The Black Balloon is een Brits-Australische dramafilm uit 2008 onder regie van Elissa Down. Zij schreef zelf het verhaal hiervan samen met Jimmy Jack. De productie won vijftien prijzen, waaronder de Kristallen Beer voor beste '14plus'-film op het Internationaal filmfestival van Berlijn 2008.
De titel The Black Balloon slaat op het menselijk zicht wanneer die zijn ogen dicht heeft. Ondanks dat die weet dat er achter het zwart iets is, kan hij alleen maar raden naar wat dat precies is. In de film wordt deze situatie gebruikt als metafoor voor de werkelijksbeleving van iemand met autisme.
Het verhaal: De familie Mollison bestaat uit vader Simon (Erik Thomson), moeder Margaret (Toni Collette), de gezonde vijftienjarige zoon Thomas (Rhys Wakefield) en de zwaar autistische plus aan ADD lijdende zoon Charlie (Luke Ford). Vanwege Simons werk als militair zijn ze net verhuisd en moet iedereen zijn plek weer vinden in de nieuwe omgeving. Dit valt met name Thomas niet mee. Niet alleen kan hij niet half zo goed zwemmen als de medeleerlingen op zijn nieuwe school, maar Charlie brengt hem dikwijls onbedoeld in gênante situaties. Hij houdt daarom zijn mond maar wanneer zijn medescholieren joelen naar het "spastenbusje" waarmee Charlie en zijn lotgenoten dagelijks vervoerd worden......
De film gaat over volwassen worden, verantwoordelijk zijn en de eerste liefde. Thomas is zestien jaar en net verhuisd. Dat heeft op zich al genoeg drama in zich voor een hele film, maar er is meer aan de hand. Thomas’ broer Charlie is autistisch. Hij draagt een luier maar heeft een uit de kluiten gewassen jongemannenlichaam. Het gezin gaat er op voorbeeldige wijze mee om, maar dat blijkt een hele opgave te midden van de kleinburgerlijke moraal waar men dit soort zonderlingen liever kwijt dan rijk is. Thomas wil bovendien niets liever dan conformeren, zoals elke puber, maar kan dat wel als je zo veel verantwoordelijkheid moet dragen voor je gehandicapte broer?
