“Door jou voel ik me normaal”, zegt Daniel op een zeker moment tegen Laura. De hechte vriendschap tussen de twee wordt door hun collega’s flink bekritiseerd. Daniel heeft namelijk het syndroom van Down. Het Spaanse Yo, También (Ik, ook) maakt op intrigerende wijze voelbaar dat ieder mens recht heeft op dat kleine beetje geluk in de liefde. Daarbij horen ook ieders menselijke onvolkomenheden, handicap of niet. Waarom zou je dus normaal willen zijn?

De 34-jarige Daniel is dankzij de intensieve steun van zijn ouders gedurende zijn hele leven intellectueel geprikkeld, wat ervoor heeft gezorgd dat hij als eerste Europese man met het downsyndroom een universitair diploma in de wacht sleepte. Al snel kan hij aan de slag bij een overheidsinstelling in Sevilla, waar hij de vrijzinnige Laura ontmoet. Ondanks hun eerste ongemakkelijke kennismaking raken de twee verwikkeld in een bijzondere vriendschap. Natuurlijk trekt dit de aandacht van familie en vrienden, die denken dat Laura misbruik maakt van Daniel en hem uiteindelijk met een gebroken hart zal achterlaten.

Een film maken over een verliefd hoofdpersonage met een (verstandelijke) handicap is een delicate kwestie. Álvaro Pastor en Antonio Naharro zijn uiterst fijngevoelig met de thematiek omgesprongen en dat heeft ervoor gezorgd dat Yo, También een bijzondere film is geworden die zich vrijwaart van stereotiepe beelden. Het is bewonderenswaardig dat het schrijf- en regieduo deze valkuil behendig weet te ontwijken en daarnaast ook de geloofwaardigheid van de relatie tussen Laura en Daniel in stand weet te houden. De film wordt er zelfs menselijker door. Vanuit Daniels perspectief worden de vooroordelen rond mensen met het downsyndroom, de verwachtingen die hij zelf heeft in de liefde en de te nemen hindernissen die daarmee gepaard gaan, in een realistisch kader geplaatst.

Bekijk de trailer:
Dim lights