Door Kees Opmeer

Andres moeder heeft vreemde buien. Ze gaat midden in de nacht luid zingend stofzuigen bijvoorbeeld. Of ze begint uit zichzelf het huis van de onderburen schoon te maken. Soms wordt ze opeens heel erg boos, en dan is ze weer overdreven vrolijk. Maar meestal zit ze verdrietig op de bank. En sinds Andres vader is weggegaan, lijkt het alleen maar erger te worden. Van zijn oudere broer Twan mag André met niemand over hun probleem praten. Maar het wordt steeds moeilijker om voor de buitenwereld verborgen te houden dat er iets aan de hand is. Andres beste vriend Bart begint al vaker lastige vragen te stellen. En op school gaat het ook niet goed. Na de zoveelste uitbarsting van zijn moeder, beseft André dat het zo niet langer kan. Er moet iets gebeuren. Na veel moeilijke momenten vertelt hij toch alles tegen zijn beste vriend en langzaam maar zeker worden oplossingen steeds meer zichtbaar.

De tekst in dit handzame boek is in mooi Nederlands en vertelt over feiten en gevoelens. De zwartwittekeningen in heldere lijnen en ingekleurd met ecoline ondersteunen het verhaal. Beide passen prima bij elkaar, mede door de vervagende ecoline - een gevoel van vervaging en ongrijpbaarheid dat je regelmatig bij het verhaal krijgt. Jammer genoeg is de verhaallijn vaak voorspelbaar en erg toevallig, maar evengoed geeft het verhaal ieder die het leest meer kennis van (en hopelijk ook meer gevoel voor) het, als kind, leven en omgaan met een psychisch zieke ouder. Het boek vraagt nadrukkelijk om gesprek en om mogelijkheden tot vragen stellen. Al met al een mooi verhaal met veel aanknopingspunten om de thematiek thuis en op school te bespreken.