Mijn zusje is een monster
Door Martha Heesen.
Stella's zusje van vijf, Neeltje, is druk en lastig, net als andere kinderen van vijf. Maar dan erger. Veel erger. Veel en veel erger. Ze doet rare dingen, zoals in haar blootje door het warenhuis rennen, en op school voor gek lopen in een grotemensenjurk, tongzoenen met de grote buurjongen, 'net als op de film', alles en alles kapotmaken, kinderen uit het klimrek gooien, oma's huis vol scheldwoorden kalken terwijl ze zogenaamd nog niet kan schrijven... Je kunt er maar beter om lachen, om al die gekke dingen.
Maar het is voor Stella wel moeilijk om te blijven lachen, want ze krijgt vaak de schuld van Neeltjes rare streken. En al doet ze nog zo haar best, alle aandacht gaat altijd naar Neeltje. Haar ouders horen Stella gewoon niet, want Neeltje krijst er veel te hard doorheen: ROT-STELLA! ROT-STELLA! VIEZE VUILE ROTSTELLA!
Op een dag heeft Stella er genoeg van.
Dit boek heeft in 2001 de Zilveren Griffel ontvangen. Dit staat in het jury rapport:
Vanaf het begin is duidelijk dat Neeltje in Mijn zusje is een monster anders is. Wat er precies met haar is, wordt niet duidelijk. Het is een kind waar de ouders gek van worden. Het agressieve en onvoorspelbare gedrag van Neeltje maakt dat ieder gezinsuitstapje uitloopt op een mislukking. Haar uitbarstingen domineren het gezinsleven. Haar zusje Stella heeft het er knap moeilijk mee, al begrijpt zij de fantasieën van Neeltje nog het best van iedereen. Maar de verantwoordelijkheid die zij voor haar zusje voelt, het begrip dat haar ouders telkens weer van haar verwachten, wordt haar ook wel eens te zwaar. Zeker als zij de schuld krijgt van iets dat Neeltje heeft gedaan.
Mijn zusje is een monster is een beklemmend boek. Doordat je de gebeurtenissen volgt door de ogen van Stella zit je er als lezer bovenop en komt de wanhoop van Stella en haar ouders heel dichtbij. Je wordt meegetrokken in het verhaal en het grijpt je bij de keel dat er geen oplossing is. Tegelijkertijd maakt dat het boek ook zo reëel. Heel subtiel beschrijft Martha Heesen wat er gebeurt en hoe iedereen daar verschillend op reageert. Zonder te oordelen en met een groot inlevingsvermogen heeft ze in een heldere stijl personages neergezet waar je niet gemakkelijk van loskomt. Je voelt hoe Stella geen raad weet met haar gevoelens. Ze houdt van Neeltje, maar haat haar ook. Bijvoorbeeld wanneer zij weer eens de schuld krijgt van iets dat Neeltje heeft gedaan of als zij door dagenlang te zwijgen de sfeer in het gezin verpest. 'Neeltje is een rotkind, een mislukt rotkind.' Opstandig wordt Stella soms van de verantwoordelijkheid die ze draagt. ''Ik moet altijd en eeuwig op haar passen!' Woedend wordt ze op volwassenen die haar zusje in bescherming nemen, omdat ze 'nu eenmaal anders' is. Kortom, Mijn zusje is een monster is overtuigend echt."