Door Suzanne Koster

Willeke is dertien, en woont bij haar moeder. Als de ruzies daar te erg worden, trekt ze naar het nieuwe gezin van haar vader. Waar ze ook is, nergens kan ze zichzelf zijn. Iedereen wil dat ze zich op een bepaalde manier gedraagt. Haar moeder lijkt soms alleen maar zichzelf belangrijk te vinden en haar vader is juist weer te bezorgd en te ouderwets. Voortdurend knalt Willeke tegen de beperkingen van haar omgeving op en langzaam escaleert de situatie.

Willeke woont bij haar reumatische moeder, die weinig tijd voor haar heeft en onder behandeling bij het RIAGG is. Na de zoveelste ruzie trekt ze in bij haar vader, zijn nieuwe vrouw en haar twee dochters. Ook daar zijn er veel conflicten; bovendien maakt haar vriendje het uit. Ten slotte gaat ze bij haar vriendin Susie wonen, waar ze meer vrijheid heeft. Ze hoopt zichzelf beter te gaan begrijpen met hulp van het RIAGG. Omdat Willekes gevoelens alleen vanuit haarzelf worden beschreven in de ik-vorm moet de lezer zelf concluderen wat de oorzaak van haar problemen zou kunnen zijn (puberteit, het conflict tussen haar ouders of de dubbelzinnige, vaak harteloze bejegening van haar moeder?). Hierom en vanwege het feit dat de auteur geen afstand neemt van het onderwerp en slechts een vage oplossing biedt, lijkt het boek geschikt voor vooral meisjes vanaf ca. 14 jaar, die zich in Willekes zoektocht naar zichzelf zullen kunnen inleven. De taal komt wat ouwelijk over voor een meisje van dertien. Aantrekkelijke omslagtekening in kleur die Willekes verscheurdheid goed uitbeeldt.